Vanochtend was een passende gelegenheid eindelijk daar en heb ik de stap gezet, mijn rentree in de kerk. De intentie was een groeiend spiritueel bewustzijn met als missie de invulling daarvan. Het was spannend hoe ik het zou beleven en natuurlijk mijn verwachtingen. Een eenvoudige eucharistieviering maar toch een bijzondere geworden door het heengaan van Franciscus. Bij binnenkomst werd ik verrast door de orde en netheid en vooral het licht. Maar de rust en serene sfeer maakte nog het meeste indruk, iets waar ik aan toe was. De Petrus en Paulus is nl. geheel gerestaureerd resulterend in een toename van dat licht. Toch een beetje onwennig met de rituelen en gebruiken maar verheugd door de jeugdige pastoor die een uitstekend spreker is met een goede intonatie. Na de dienst nog even kennis gemaakt met de vrij nieuwe voorganger en gesproken over de persoon Franciscus en de toename van belangstelling voor de kerk met name bij de jeugd. De geschiedenis herhaalt zich want er lijkt een soort neo romantiek te ontstaan net als tijdens de verlichting toen men de geloofsbeleving ging missen en dus de Romantiek ontstond een stroming in de kunst, muziek en literatuur die mij na aan het hart ligt.
De cabin manager lijkt mij mijn slaap niet te gunnen als ze met duidelijke stem de daling aankondigt. het is vrijdagmiddag 14 mei en het voelt alsof ik in een soort seizoensverwarring ben gekomen nadat ik mijn vakantie door de pandemie heb moeten uitstellen.
Voor het eerst in rusland en meteen een bijzondere reis want ik ga haar eindelijk ontmoeten na zoveel maanden. ze moet in de voormalige hoofdstad zijn voor haar toelatingsexamen aan de beroemde dansschool daar.
Het is prachtig voorjaarsweer in sint petersburg en ik vergaap mij al wandelend richting de immigratie aan de toestellen die geparkeerd staan aan de gates. ik passeer een beeldschone stewardess die zich naar een van de gates haast, toch knipoogt ze verleidelijk naar me. wow denk ik dit moeten ze zijn de vurige russinnen waar mijn moeder wel eens over sprak.
Het is een hypermodern vliegveld vanwege de toestroom van toeristen om de vele prachtige paleizen en monumenten te bezoeken die de tsaren hebben nagelaten. naast de opwinding van iets nieuws ontdekken is er ook een gevoel van onzekerheid. Ik neem een taxi naar het gegeven adres en bel aan bij de artiesteningang.
De security doet open:” i came for miss yoon from moscow please”. de man vraagt mijn I.D. en loopt de gang in. even later verschijnt hij met haar aan de deur.” Henry, you are so tall!” ik kijk naar haar alsof er een engel aan mijn bed is verschenen en hij vraagt: ”are you ok sir?” ze heeft haar kostuum nog aan en ik stamel een beetje: ”and you are so cute in this ”
”I’ll change and get my things ok?” ik wacht in de gang en de security geeft mij een knipoog en laat mij alleen. Na enige tijd komt ze tevoorschijn in een meer casual outfit en ze neemt mijn hand in de hare alsof we samen op weg gaan naar het altaar voor een eeuwige verbintenis maar met onbekende bestemming.
Na een vriendelijk dankwoord aan de security gaan we op weg door het prachtige oude centrum richting het hotel langs sfeervolle verlichte lanen, het is als een openluchtmuseum hier en de architectuur maakt diepe indruk op mij.
Aangekomen in het hotel drinken we nog wat in de bar en bestellen wat van de kleine kaart en praten over haar priveleven wat ze tot nu toe verborgen hield uit angst dat dingen tegen haar gebruikt zouden kunnen worden. Ik moet mij wel realiseren dat dit een andere cultuur is maar er zijn ook overeenkomsten.
Ze verteld over het conflict met haar vader een conservatieve orthodoxe kerk patriarch die haar niet begrijpt want ze neigt naar feminisme/ activisme getuige haar uitspraak:” rusland is te patriarchaal en dat ga ik niet meer toelaten! ”
Als ze telefoon krijgt stel ik voor om de sleutels van de kamers vast te gaan halen en ik meld mij bij de receptie. ”The keys for miss Yoon from moscow please” , de receptionist checked in zijn p.c.
”I’m afraid miss yoon only booked one room sir!. Really?”antwoord ik verbaasd. de man glimlacht en zegt met enige trots:” don’t underestimate russian women mr. henry”, ik grijns en keer terug naar de bar. kim zit er ontspannen bij en als ik naast haar plaatsneem rekt ze zich uit en vervolgens kijkt ze me onderzoekend aan.
”Well saint petersburg has many treasures and surprises” zeg ik en we nemen de lift naar boven.
Het is een bijzondere kamer in dit artiestenhotel. rijk gedecoreerd, ruim van opzet en er is zelfs een bare. Aan een van de muren hangt een portret van een danser en als ik het van dichtbij bekijk verteld ze dat het Nurejev is in zijn jonge jaren.
”Why don’t you take a shower henry so i can make another phonecall”. de spanning stijgt want er is weinig twijfel meer mogelijk.
Na de douche neem ik plaats op het bed en check mijn telefoon, ik ben nu meer relaxed mede door de drank en ze start het voorspel door tergend langzaam een voor een haar kledingstukken uit te doen, en al schreidend in de douche te verdwijnen.
Alleen gelaten begin ik mij af te vragen waarom ik eigenlijk in deze situatie terecht ben gekomen maar voordat ik tot enig inzicht kan komen gaat de douche van de deur open.
Ze heeft haar lange zwarte haar los en het glanst in het invallende buitenlicht,.dit is de ”final touch” en ik probeer het te laten voor wat het is. Om haar volslanke taille heeft ze een ragfijn gouden kettinkje en ze begeeft zich naar de bare.
”Sorry henry but inspiration is here. Well catch that moment kim, there’s no hurry”
Natuurlijk kan ik mijn ogen niet van haar afhouden want er is niets mooier dan een vrouw in beweging, en bovendien draagt ze verder alleen balletschoentjes. ze voert de bewegingen met een haast volmaakte coordinatie uit. Ik volg alles nauwkeurig alsof ik de zon boven de tai mahal zie opkomen. Blijkbaar voelt ze dit en ”pauzeerd” haar oefeningen, komt naar het bed en kruipt langzaam naar mij toe.” kimmy wants to know” zegt ze met een wat donkere stem. ”ah the usual female curiosity ?” antwoord ik en ik laat haar toe tot het uitvoeren van het 1e bedrijf.
Ze doet haar best om mij te laten genieten maar ik merk als ze me aankijkt dat ze twijfelt over haar kunnen. Ik streel haar liefkozend door het haar als teken dat het goed is. ”why dont you take place on the couch ” vraagt ze nu en haar ”draaiboek” verbaasd mij enigzins.
Als ik haar verzoek inwillig laat ze zien waarop ze geslaagd is voor haar toelating: creativiteit! ze stapt op de bank links en rechts van mij en glijd volledig in een zijwaartse split . ” wow, now i understand why the U.S.A. has hollywood but russia ballet! ”
Ik vrees dat ik mee moet gaan schrijven aan een nieuwe pagina van de kamasutra lijkt het, ze zakt over mij heen en begint langzaam maar ritmisch aan haar klimtocht.
Tsaar vladimir heeft een bijzondere amazone in zijn uitspanning dat moge duidelijk zijn. Ze vloeit enigzins voert het tempo geleidelijk op en masseerd mij richting een hoogtepunt. Ik masseer haar stevige kleine borsten maar haar gekreun baart mij zorgen.
Plotseling wordt er op de deur geklopt en roept de security; ”Everything ok mr. henry? i thought i heard someone screeming. Its ok sir i’m only having fun with my girlfriend. Ah i see , well have a good night sir”. kim lacht geschrokken maar vervolgt haar weg. Ik besluit haar behulpzaam te zijn want de leeuw in mij begint nu te ontwaken, onze energieen smelten samen en ik neem de leiding en stoot haar naar een orgasme,maar echt buiten adem raakt ze niet.
Ik grijp haar beet en werp haar op het bed, ze begrijpt mijn intentie en uitnodigend spreid ze haar benen om mij haar oraal te laten prikkelen. Haar vagina associeert met de vorm van de pieken van weer die Tai Mahal en ze grijpt mij bij mijn haar en geeft mij amper de tijd want ze wil natuurlijk meer.
het lijkt er op of het leeftijdsverschil parten gaat spelen maar ik zet door want hoe zijn immers de kolonieen veroverd? Als een V.O.C. schip dat door woelige baren klieft neem ik haar stevig en uiteindelijk na een flinke boeggolf als ik in rustiger vaarwater ben beland laat ik haar.
Als ik ontwaak staat ze voor de bare met spiegel dat prachtige lange zwarte haar te kammen. ”Are you going to show me the hermitage sweetheart?, Ofcourse henry but after that i have to go back to moscow. By the way i ask myself if that security guy is only what he seems to be. Well my mother always told me that your president was a former KGB agent and your political statements worry me ”
Tijdens het ontbijt praatten we nog wat over onze prive levens en ze uit de wens om een keer naar europa te reizen en met name naar spanje vanwege haar voorliefde voor de flamenco. later maakt de weelde van de hermitage en met name de architectuur weer diepe indruk op mij en kim verteld trots wat over de achtergronden en geschiedenis.
ik sta er op dat ze mij met de russische keuken laat kennismaken en tegenover ons hotel bevind zich een sfeervol familierestaurant. kim komt aardig los door de wodka maar ik hou het gemixt. Naast haar euforie door het slagen voor haar toelating komen er ook emoties los. Ik vroeg toen ik haar pas online leerde kennen of ze een vriend had en ze antwoordde daarop ontkennend. Toen ik zei dat ik dat niet kon geloven vervolgde ze: ” A good heart these days is hard to find” wat bij mij natuurlijk meteen associeerde met het nummer van feargull sharkey.
Geleidelijk krijg ik het gevoel dat ik in de realiteit terugkeer en we checken met onze telefoons de vluchttijden. ik heb deels geluk want 2 uur na kim’s vertrek met aeroflot terug naar de hoofdstad gaat er een late avondvlucht van de KLM naar amsterdam. Ik betaal het etentje want een studente in rusland die moet bijverdienen met performen………………..
De zon gaat op een hoffelijke manier onder als we het centrum uitrijden met de taxi op weg naar het vliegveld, sfeervol van zonneschijn naar avondverlichting. Het vormt een prachtige uitgeleide en ik waan mij even een vorst die zijn schone jonkvrouw heeft geschaakt. Kim zit er ontspannen bij en ze dommelt zelfs even weg.
Als we aankomen op het vliegveld is het vrij rustig en zij betaald de taxi. De check-ins verlopen geroutineerd en we begeven ons naar de domestic terminal waar het vliegtuig wordt voorbereid voor de vlucht naar moskou. We besluiten nog wat te drinken en strijken neer bij een Starbuck’s.
vreemd genoeg zijn er niet echt de gevoelens die ik zou verwachten en we verheugen ons allebei op de thuiskomst. Kim maakt zelfs grappen over putin en de gang van zaken in dit enorme land. Het valt mij op dat ze goed op de hoogte is maar ik kan het toch niet laten om haar wat op het hart te drukken.
”You can not change this country in one generation kim and i understand you’re young and ambitious. Thanks for your kind concern Henry and i guess your right i need patience”. Ik voeg er wel aan toe: ”But don’t lose your temperament to much” .Ze glimlacht maar ik twijfel of de boodschap zal blijven hangen.
De call for boarding is daar en ik begeleid haar hoffelijk naar de laatste controle aan de gate. ”Will i see you online” vraagt ze glimlachend en ik knik bevestigend.”Take care Kim”. Als ze alleen verder loopt draait ze zich nog een keer op een elegante manier om waarbij haar lange glanzend zwarte haar als een caroussel der lust in de rondte gaat.
De terugvlucht verloopt gelukkig vrij rustig zodat ik wat kan slapen maar na het ontwaken voor het eten is er iets wat mij wederom aan het denken zet. waarom waren er niet die verwachte emoties bij het afscheid? want het kan zomaar zijn dat ik haar nooit meer terug zie ook niet online. Je zou verwachten dat een man van middelbare leeftijd die seks heeft gehad met een veel jongere vrouw van zijn dromen zich anders zou voelen?
Mijn 1e conclusie is de meest aannemelijke: dit was gewoon een one night stand, niets meer dan dat. Hoe fraai de setting ook was hoe romantisch dit ook leek en hoe mooi ze ook was naakt in dat invallende buitenlicht. Maar er zouden diepere gronden kunnen zijn, ”not the usual suspects” dus en ik laat alle geleerde theorieen der psychologie er lustig op los om tot een diagnose te komen.
Mijn moeder als psychologe vertelde mij destijds uit de boeken van Freud en jung. Later maakte ik daarvan dat ik zou lijden aan ” interrelationele persoonsverwarring” , wat zoiets betekent dat je in je onderbewustzijn geen onderscheid kunt maken tussen een geliefde, een zusje of een dochter.
voor dat ik een conclusie kan trekken worden we getroffen door een luchtzak, een teken dat we een weersysteem binnenvliegen wat bij het hollandse zeeklimaat hoort en spoedig zullen dalen voor amsterdam airport. tijdens die daling lijkt mijn vliegangst te verdwijnen en nadat de captain zijn boeing MAX met flair op de polderbaan zet begint een van mijn alltime favorites van de yellowjackets in mijn hoofd te spelen: ”Homecoming”
Iedere keer in mei/ juni komt die associatie weer en nu bij deze het verhaal. Ik weet het nog goed ik ontdekte onder de douche een zwart puntje op mijn geslachtsdeel en bij nader onderzoek schrok ik mij rot, een teek had zich vastgezogen op een plek waar je hem echt niet wil hebben althans dat was mijn gedachte.
De nimf [stadium 3 na het eitje en de larve] had mijn na een besnijdenis op mijn 16e blootliggende eikel gevonden naar alle waarschijnlijkheid na een kruiptocht via mijn broekspijp . Met alle beperkte middelen die ik had probeerde ik het insect te verwijderen maar zij gaf niet op, want haar levensloop is maar enkele dagen.
Met een deadline van 24 uur als richtlijn moet zij er zo snel mogelijk af om een vervelende borrelia burgdorferi infectie te voorkomen dus dan maar de doktersdienst gebeld. Met schaamte en schroom de telefoniste mijn parasitair euvel uitgelegd. Waarschijnlijk met ingehouden binnenpret: ”Hoe komt die daar nou”? Na overleg mocht ik direct komen dus ik op mijn fiets naar antoniushove waar de avonddokterspost tijdelijk was gevestigd.
In de wachtkamer tussen een enkele botbreuker wachtend in spanning ging uiteindelijk de electrische schuifdeur open en verscheen er een jonge arts/assistente in luchtig zomerjurkje en op redelijk hoge hakken waarschijnlijk opgeroepen of zo. Dat gaat wel heel bijzonder worden dacht ik en toen ik in de behandelkamer arriveerde trof ik een ook niet onaantrekkelijke vrouwelijke arts van het type oosteuropeesch.
ik opende met” ik heb toch een verhaal voor je!” maar de dames waren natuurlijk al ingelicht door de inmiddels schuddenbuikende telefoniste. Ik mocht op de behandeltafel zonder broek en daaronder plaatsnemen, liggend en er werd een grote loeplamp boven mijn kruis gepositioneerd. De arts assistent of arts in opleiding mocht als eerste een poging doen om de vastberaden nimf van mij te scheiden. 2 aantrekkelijke vrouwen die zich ontfermen over je geslachtsdeel, sommige mannen fantaseren hun hele leven hierover!
Ik zag diverse ijzeren gereedschapjes richting mijn jonkheer gaan en zette mij schrap maar door een gebrek aan ervaring met dit soort unieke gevallen brak het lijfje van de nimf van het kopje en was waarschijnlijk op slag dood. Ongeduldig greep de arts in en nam het over want zowel kopje als pootjes moesten er uit vanwege mogelijk infectiegevaar. Dit voelde ik wel en ze riep op een gegeven moment ”gaat het” na wat gekerm en gekreun want het was niet echt een pretje! De vrouwelijke arts kreeg natuurlijk haar associaties naar bepaalde plezierige momenten met haar man of vriend vermoedde ik en gelukkig gaf ze na niet veel langer het sein het is genoeg zo.
Ze concludeerde dat ik naar alle waarschijnlijkheid niet besmet was en de teek die zelfde dag had opgelopen maar adviseerde om mijzelf in de gaten te houden. Opgelucht verliet ik de dokterspost en werd wel voorzichtiger en mij bewust van het risico wat je als hovenier loopt.
De houten vloer kraakt als zuster josefta de kamer binnentreed. De 2 nonnen aan het bed slaan er geen acht op en observeren de zieke vrouw die toch een bepaalde rust uitstraald.. ”Wie neemt hem als ze het niet haalt?” De andere non kijkt haar vertwijfeld aan. Achter een groot kamerscherm klinkt het geluid van een baby en de schim van een manspersoon is zichtbaar. Er volgt een stilte maar wordt verbroken als zuster Jozefta vraagt naar de toestand van de patient. Voor dat de nonnen kunnen antwoordden komt de dokter achter het scherm tevoorschijn en stelt gerust,de baby is vol levenslust en de moeder zal genezen.
Dit zou een willekeurige anekdote kunnen zijn maar is het begin van mijn levensverhaal toen ik op 13 augustus 1963 op de Mariazaal van het Johannes de deo aan het Westeinde in den haag werd geboren.
Je kon er op wachten we hebben er een nieuwe angstpropaganda bij: de apenpokken! Alle primaten met een tros bananen per omgaande in lockdown……De M.E. op bokito af en in de boeien en vooral de bekendste farmaapen osterhaus en koopmans isoleren.
Nu soapserie acteur zelensky door de gevlochten mand aan het vallen is en allerlei belanghebbende individuen en organisaties hun aandacht en inkomsten zien slinken moest er weer wat uit de doos van pandora worden getoverd. Ik ben al begonnen om mijn genetische afkomst te onderzoeken of ik niet zoonose gevoelig ben en wellicht binnenkort als lange brulaap met een bijzondere kwinkslag op straat wordt nagekeken. Geef het gepeupel brood en spelen maar beter iets wat de aandacht afleid van zaken die je wellicht globalistische technocratie kunt noemen? Mijn komende 3 dagen vrij in retraite kondig ik mijn persoonlijke evolutie acceptatie af dat is wel zo Zen!
gisteravond bij gebrek aan een kiekkast maar ff bij de bovenbuurvrouw aangebeld om het jaarlijkse schreeuw, lichtflits en hoekige bewegingen festival te zien.
de kamillethee stond klaar en haar duiven zaten op de eerste rang te wachten op dat bekende eurointrodeuntje.
grappig hoe die vredelievende fladderaars reageerden op het glamour en glittercircus, met zijn allen koerend op een rij op de groote kast.
mijn bovenbuurvrouw is een beetje schizofreen maar dat lijkt het songfestival af en toe ook want de uitverkoren artiesten halen de gekste toeren uit om zich te onderscheiden van elkaar en vooral AANDACHT
op een gegeven ogenblik werden de duiven stil……………waren ze het songfestival zat of werd het bedtijd?
ik begon in ieder geval te gapen en was teleurgesteld dat mijn favoriete liedje niet echt in de prijzen viel.
een ding was zeker het was wel spannend! de twist tussen rusland en de oekraine werd muzikaal beslecht met een oprecht stukje dramatiek uit het verleden.
en de duiven? die hebben een muzikale rondreis gehad door ons mooi europa zonder een vleugel uit te slaan!
vrijdagmiddag had ik maar beter niet in het voorbijkomen op de prijslijst van de B.P. kunnen kijken want ik schrok mij een aanrijding. na de toch al gestegen energieprijzen was de nieuwe koude oorlog voor mij keiharde realiteit geworden. ik was al begonnen om over bezuinigen na te denken en ik had het [on] geluk niet op vakantie te zijn geweest dus er was een hoop bespaard.
maar de teleurstelling en boosheid dat de heren en dames geopolitici weer burgertje aan het pesten zijn in de vorm van zinloze strijd die via de financiele elite [zgn. future’s ]leidde tot prijsstijgingen en niet een gesuggereerde putiniaanse gaskraandichtdraaing] , zette mij aan het keuzehandelen wat betreft de radiatorkraan instelling en de supermarktprijzen.
als 1e moest ook de regelmatige donatie aan de stadstuin er aan geloven want die krijgen toch genoeg van rijkelui en een ieder die daar geniet van het tuinhuisje boompje beestje gevoel.
de 1e confrontatie in the mall was de verhoging van de bak kibbelingen met 50 eurocent want de frituur stookt op aardgas jawel maar ik had al snel door wat het alternatief voor volgende week zou worden: haring of een salade en bovendien nog gezonder ook!
bij onze zaanse Albert maakte ik de duurdere bakvis snel goed door bietjes te kiezen ipv pastinaak dus wat meer afwisseling wat voedingstechnisch ook weer beter is.
ik sjeesde met mijn winkelkar langs de sushi stand want dat spul is echt prijzig en koos een biologische pizza uit de vriezer en garneerde dat in de avond met wat bieten en rauwkost.
zaterdagavond mij maar eens verdiept in de visie van onafhankelijke analisten om achter het rookgordijn van de enorme NAVO/washington propaganda dat al jaren nederland teistert te kunnen kijken.
met de kachel overdag uit en in de avond een standje lager hoop ik wat te kunnen compenseren . de weg naar het malieveld is bekend en er komt wellicht een moment dat het daar druk gaat worden!
we zijn inmiddels 2 maanden verder in de ”slag om europa” en het laatste nieuws is dat een toiletzitting een stuk duurder gaat worden want een grote braziliaanse schijtlintproducent werkt met russische pulp als grondstof. ik vraag mij inmiddels af wie wordt hier nu gesanctioneerd? wij loon en schuldslaven natuurlijk!
Het kerstweekend was ik op zoek naar zingeving en wat afleiding want het was lockdown en mijn bejaarde familie zat daar ook in.
ik kwam op het lumineuze idee om een symbolische bedevaart/pelgrimage te gaan doen naar de kerststal in de kerk. ik ben gek op legendes en hou van rituelen dus ik bedacht een draaiboek voor deze korte voettocht naar de petrus en pauluskerk met daarin dus de kerststal.
vanochtend was het zover, ik startte de tocht vanuit mijn studio met als 1e halte de replica van de romeinse brug van corbulo waarschijnlijk de oudste plek van nederland om mij te aardden in het verleden en zoveel mogelijk in het gevoel te komen van het verhaal.
het viel niet mee om de brug in de mist te vinden maar dat gaf het een extra mystieke dimensie en ik liep bijna in trance langzaam en bewust over dit bijzondere bouwwerk. vervolgens zette ik koers naar de kerk om daar aangekomen mijn gedrag af te stemmen op dat van een kerkganger wat ik natuurlijk niet echt ben.
tot mijn grote ontsteltenis was slechts het voorportaal en de mariakapel voor het publiek geopend. op gepaste wijze trad ik binnen en zag tot mijn teleurstelling de prachtige stal achter de gesloten maar beglaasde deuren staan. gelukkig kon ik met mijn telefoon een aardige foto maken van de stal die diepe indruk op mij maakte want ik kon de figuren goed zien.
zoals het verhaal gaat namen de 3 wijzen een andere route terug naar hun land van herkomst omdat zij geen gehoor wilde geven aan de oproep van Herodes om de verblijfplaats van de nieuwe koning door te geven. mijn draaiboek leidde mij echter naar de ekoplaza vestiging waar ik altijd op maandag mijn boodschappen doe en verkleumd door de koude mist kreeg ik van de lieve medewerkster waar ik altijd gezellig mee klets een kop warme rooibosthee.
ik beschouwde dit als een pleister op de enorme wond die herodes veroorzaakte door de kindermoord van betlehem te plegen. de medewerkster was niet echt gelovig maar de rol van een vrouwelijke barmhartige samaritaan was haar op het lijf geschreven, ze riep bij mij zelfs de associatie op met de hypothese over de vrouwen die mogelijk een rol hebben gespeeld in het leven van Jezus.
vanmiddag tijdens mijn vaste zaterdagmiddag bezoekje aan ” the mall of the netherlands ”gebeurde er natuurlijk weer iets bijzonders, althans in mijn beleving. vorige week opende ik de rubriek ‘winkel van de week” en koos de rebellenclub als meest bijzondere vormgegeven winkel van dat moment.
voor het eerst beklom ik de trappen van de nieuwe exclusieve auping winkel om zoals gewoonlijk met een lastig vraagstuk een verkoper/ster op te zadelen want ik ben nogal kritisch als het om niet alledaagse uitgaven gaat.
het was er stil en het 1e personeelslid dat op mij afkwam was de hostess [voor de koffie] die onmiddelijk na mij aan te horen er een echte verkoopster bij haalde.
een fraai geklede stevig geheupte dame met blond krullend haar, een prima begeleidster naar ”pillow heaven”. aangekomen bij de bedden uitprobeer afdeling nam ze plaats op het bed naast het bed waar ik het gevraagde kussen kon uitproberen begeleid door haar deskundig advies.
ik voelde mij ongemakkelijk om languit op een bed te gaan liggen met haar op korte afstand maar dat is natuurlijk omdat ik weinig gewend ben. auping blijkt tot mijn grote vreugde kleine kussenmodellen te hebben van hoge kwaliteit en in diverse diktes.
ik nam de tijd om het comfort en vooral de ondersteuning van mijn nekwervels goed te beoordelen en de behulpzame dame haalde zelfs een 2e model met een andere dikte. natuurlijk is het de bedoeling dat je iets koopt daar maar dit tafereel deed mij denken aan het begin van mijn leven. in mijn fantasie werd de afdeling die omsloten was door gordijnen omgedoopt tot het johannes de deo hospitaal aan het haagsche westeinde. ik kwam daar ter wereld met de liefdevolle en goddelijke zorg van de zusters der liefde en barmhartigheid een brabantse nonnenorde.
de deskundige verkoopster kreeg dus als het ware het ”florence nightingale label” opgeplakt, iets wat iedere vrouw natuurlijk in zich heeft. op een gegeven moment begon ik te beseffen dat dit alles vanwege het imago van het vaderlandse a-merk wel eens in de papieren kon gaan lopen wat mij deed ontwaken.
135 euro voor een klein model kussen [niet zo leuk die hoge huren mijnheer westfield!] vond ik te gortig en vroeg beleefd of ik er nog even over mocht na denken. natuurlijk mocht ik dat en ik kon het geheel vrijblijvend nog een keer komen passen in een andere lichamelijke toestand na het werk bijvoorbeeld.
thuis vond ik toevallig? de voorlopige oplossing: mijn slaapzak waar ik op lig wat op te krullen waardoor mijn nek net wat ondersteund wordt als ik na een dag lichamelijk werk even horizontaal ga zodra ik thuiskom.
ik had namelijk al een auping kussen online gekocht omdat het echt kwaliteit is en ik het liefst investeer in nederlandse producten en diensten. vanwege de ruime opzet, de deskundige verkoopster+ en het feit dat het om nederlandse producten uit deventer gaat krijgt deze winkel van mij het predikaat ‘winkel van de week’.
satori's Blog 