als ik langzaam ontwaak ruik ik de scherpe lucht van pepers die gehakt worden en een heerlijke warmte omsluit mij en geeft me het gevoel dat ik echt thuis ben gekomen ondanks de jetlag.
het is in de namiddag en als ik mijn hoofd opricht staat ze in de deuropening te kijken.
klaarwakker wordt ik als ik overweldigd wordt door haar schoonheid, zo mooi heb ik haar nog niet mogen zien.
ze vraagd hoe ik me voel en ik nodig haar uit om op de bedrand te komen zitten.
een betere ontwaking had ik mij niet kunnen wensen denk ik en we praaten wat bij terwijl ik haar hand vast hou.
ik realiseer mij dat het nu eindelijk zover is, mijn eerste ” festival of lights” hier heb ik vele jaren op gewacht.
wat kan er mooier zijn dan al die lichtjes en luchtbalonnen straks in gezelschap van de vrouw waar je je hart aan verloor mijmer ik.
ze verlaat de kamer weer om verder te gaan met de voorbereidingen van de maaltijd.
ik sluit mijn ogen weer en geniet van de stilte en de rust die van dit dorpje uitgaat.

later tijdens het eten is het weer die warme deken van vriendelijkheid waardoor je je echt thuisvoelt hier zover van huis.
de naderende duisternis geeft me een gevoel van spanning en verwachting, hoe zal het in werkelijkheid zijn?

met een mooie glimlach geeft ze me de krathong in mijn handen en ze gebaard me haar te volgen.
het is vrij donker langs het smalle pad richting de rivier want de maan schijnt nog niet volop.
we passeren een prachtig stenen huis maar het lijkt verlaten en het pad wordt nu beter verlicht zodat ik haar goed kan zien en  volgen.
het is een genot om haar te zien lopen, haar vrouwelijke vormen komen goed uit in deze gelegenheidskleding.
we komen aan bij een open plek aan de rand van de rivier, nemen plaats en rustten wat uit.

terwijl ik de rivier afzoek naar de eerste lichtjes van de krathongs maakt ze de onze klaar om te water te worden gelaten en vervolgens geeft ze het  in mijn handen.
na een kort ritueel is het dan zover en met een langzame bewuste beweging geven we het verlichtte vaartuigje aan de rivier.

ik kijk haar aan en ze glimlacht tevreden.
langzaam drijft het  weg want er is nauwelijks beweging in het water.
in de verte zie ik lichtjes van krathongs die andere mensen te water hebben ge laten en ook de eerste kom loys kiezen het luchtruim.

de mistige lucht  boven de rivier  maakt het geheel nog misterieuzer en ik geniet van elk moment.
de maan is nu volledig helder en vol en in het schijnsel  wordt ik overvallen door emoties als ik naar haar kijk.
ze staart over de rivier en lijkt in een soort trance, of is het haar innerlijke rust en vredigheid die mij opvalt?

het valt mij op dat onze krathongs wel erg lang bij elkaar blijven drijven en ik kijk haar een beetje verbaasd aan.
meestal als ik haar aankijk wend ze haar blik verlegen af maar nu niet.
plotseling dringt het tot mij door, ze heeft de krathongs onderling met een touwtje verbonden om daarmee de wens voor een langdurige relatie tot uitdrukking te brengen.

ontroerd neem ik haar in mijn armen en samen kijken we naar het schitterende schouwspel van krathongs, kom loys en het maanlicht.
plotseling voel ik een hand op mijn rechterschouder, het is haar vader en hij neemt plaats naast ons en kijkt mij aan met een wijze blik.
”what do you think of my daughter?” vraagd hij op rustige toon, ik hoef niet lang na te denken en antwoord: ” she is as beautifull as tonight sir ”
een brede glimlach verschijnt op zijn gezicht en vervolgens geniet hij net als ons van deze prachtige momenten aan de rivier………..

krathong=klein vaartuigje in de vorm van een lotus met een lichtje en enkele andere cultuurreligieuze objecten er in.
kom loy= gelukslantaarn van papier met brander