natuurlijk voelt het een beetje vreemd als je in een bed naar de operatiekamer wordt gereden en je je van te voren in een operatie hemd hebt gehesen, one size fits all!

het is 27 january 2016 tegen 13.00 uur en eindelijk mag ik dan mijn lang verwachte liesbreukoperatie ondergaan.

we gaan eerst naar de ” holding” waar je voorbereid wordt op de ingreep, die term komt uit de luchtvaart want alle wetenschappen beinvloeden elkaar.

infuus in, autobloeddrukmeter om en operatiemuts op ik ben er klaar voor!

we gaan weer rijden in het bed en ik wordt een soort sluis ingereden en het lijkt een beetje op een aflevering van star trek waar ik in terecht ga komen want de schuifdeuren gaan automatisch en geruisloos open alsof ik op de enterprise ben, na de volgende deur kom ik in een van de meest technische werkplekken van de geneeskunde.

dr. smeets verwelkomd mij en ik begin natuurlijk meteen met hem over het prachtvak heelkunde/chirurgie dat de oudste vorm van geneeskunde is maar ik moet wel ff overstappen op de operatietafel. ik bewonder de lamp die voor de belichting van het precisiewerk gaat zorgen, hi tech!

de laatste checklist wordt doorgenomen [ook uit de luchtvaart] en ik praat met de anesthesioloog en dr. bronkhorst stelt  zich daarna voor, en ik wordt afgedekt en ingepakt [mijn bovenlichaam ]want op een o.k. is het maar 18 graden.

op verzoek wordt mijn bovenlichaam  via mijn armen zelfs verwarmd! ik moet toegeven dat ik wel wat nerveus ben want het is nooit leuk als een vrouw het mes[je] in je gaat zetten.

dr. smeets vraagt of ik het bezwaarlijk vind als de radio wordt aangezet. natuurlijk niet als het maar geen hardrock is grap ik.

de anesthesie fase kan beginnen en laagje voor laagje wordt je dan lokaal verdoofd met zon 3 a 4 injecties, de laatste gaaf wel een pijnscheut maar zachte heelmeesters……………….  “prima” zegt dr. smeets” want dan weten we dat je goed verdoofd bent”

dr.smeets leid het team met militaire precisie aan de linkerzijde en dr.bronckhorst aan de rechter die het snij, plaatsings en hechtwerk doet  en ik gezellig kletsen met de anesthesioloog aan het hoofdeind, de 45 minuten verlopen voor hun als een dagelijkse routine.

volgens de dr. liechtenstein methode wordt het implantaatmatje op de buikspier genaaid onder het opgelichte en opzijgevouwen/gesneden buikvlies  met een inkeping rond de zaadleider, ik hoor hoe het matje op maat geknipt wordt.

ik voel alleen wat druk want er wordt gewerkt aan mijn lichaam en op een gegeven moment vraagt dr. smeets of ik even wil hoesten, ter controle vermoed ik of de plaatsing van het matje correct is.

het is een zorgzame 45 minuten met 5 man/vrouw om je heen maar de assistenten zijn alleen tijdens de start en landing erbij om je in en uit te pakken want er zijn nog 5 operatiekamers.

wel indrukwekkend om dit realtime mee te maken zeg ik, ja je hebt wat te vertellen vanavond zegt dr. smeets. ja op facebook grap ik en de anesthesioloog doet er nog een schepje bovenop door voor te stellen om een selfie te maken. lachend besluiten we om dat maar niet te doen en ik bedank het team voor alle goede zorgen.

na dat alle groene doeken zijn verwijderd door de assistenten mag ik weer overstappen op het bed en verlaat door de zelfde sluis de ok op weg naar de vercouver of uitslaapruimtes, maar ik mag na weer een check door naar de afdeling omdat ik onder lokale ben geweest.

ik wacht rustig op mijn lift naar huis en ik loop als laatste de specifieke herstelregels door met de verpleegkundige want nu ben ik aan zet om het weefsel in het operatiegebied de tijd te geven om een sterk geheel te worden met het matje zodat ik weer veilig en verantwoord kan tillen.

1 van de 650 liesbreukers die dit jaar zal worden geholpen verlaat tevreden het MCH bronovo met hoffelijke zorg!