soms gebeuren er dingen die gewoon ff op ”papier” moeten denk ik dan zoals vandaag toen ik bijna met mijn zware 15.000 euro kostende zitmaaier haast een jong schattig konijntje doodreed.

dan had mijn karma dus volledig aan gruzelementen gelegen. het diertje had zich verstopt in het gras onder een geknotte acaciaboom. het feit dat ik extra alert was omdat ik om een obstakel heen moest heeft het diertje waarschijnlijk het leven gered. ik stopte dus net op tijd en wilde mijn telefoon pakken om een fotootje te maken maar daar had ie geen zin in en ging er vandoor. even verderop zag ik dat er een aantal kraaien vlakbij het diertje landden en vast van plan waren een kleine slachting aan te richten maar het kroop onder het antiworteldoek onder een aantal grote grondhopen. konijnen en mollen zijn de dieren dus waar je mee te maken kunt krijgen als je hier op dit terrein het 2 wekelijkse maaiwerk doet.

2 weken geleden kreeg ik het verzoek de mollenklemmen na te kijken die een collega daar had gezet en ja hoor 1 van de klemmen was afgegaan en ik trok hem met dode mol en al uit de grond. het stoffelijk overschot kreeg zijn laatste rustplaats onder de meidoornhaag en de klem werd helaas opnieuw afgesteld en geplaatst. vandaag zag ik dat op die plek geen nieuwe activiteit was geweest.

bakkie gedaan en later gelunched met 2 collegas en op naar deel 2 van de maaidag een zorgcentrum in het pitoreske nootdorp. nou hebben ze daar helaas de vervelende gewoonte om allerlei dingen op het gras te zetten en dan moet je van dat ding af en dan valt hij door de beveiliging uit natuurlijk.

een tijdje geleden alweer stonden er ineens allerlei kunstbloemen op een stalen pin op het gras en ik kon niet anders dan deze een voor een op een andere plek zetten zodat ik mijn werk goed kon doen. vandaag daar weer dus besloot ik eens op de kaartjes te kijken die er aan vastzaten.

er stond een naam, geboortedatum en overlijdensdatum op en toen drong het definitief tot mij door, dit waren natuurlijk de overleden covid patienten want er was een [kleine] uitbraak daar geweest . deze waren dus op” gepaste wijze aan de kant gezet” want ik vermoedde de 1e keer al dat het zoiets moest zijn ook omdat we een keer een gesprek hadden met een aardige man van de technische dienst die vertelde over een gebeurtenis eerder dat jaar. de oudjes staan nu gezellig bij elkaar in een hoekje een aantal langs een losse haag en 2 had ik onder een boom gezet zodat ik er ongestoord langs heen kan maaien.

we schrijven mei 2022 de R is uit de maand en nu was ik daar weer op een vrijdag en ik vond 1 van de bloem op stalen pin oudjes langs een gevel. Het ontroerde mij en de emoties van 2 jaar pandemie werden mij nu een beetje te veel. Ik besloot dit oudje bij de anderen te plaatsen als symbolische daad ter afsluiting van de pandemie, een mooie haast therapeutische handeling………

tuan tuan help ons! verschrikt staat mijn grootvader op vanachter zijn tekentafel en legt de koude lap uit zijn nek naast zich neer.

kom binnen jongen wat is er gebeurd?

de grote aap wil ons bijten en pappie ligt ziek op bed!

mijn grootvader loopt naar een grote afgesloten kast en pakt daaruit een in foudraal bewaard jachtgeweer.

kom jongen wees gerust ik ga met je mee. even later komen de 2 aan bij het huis langs de rivier en vanuit een boom klinkt gekrijs.

het blijkt een grote agressieve makaak te zijn die zich afgezonderd heeft van zijn soortgenoten en uit is op het eten binnenshuis.

na overleg met mammie die zich vreselijk zorgen maakt en het risico op een aanval met alle mogelijke gevolgen van letsel en overdraagbare ziekten besluit mijn grootvader het dier te doden.

dit stukje is een optekening uit de verhalen die mijn vader en moeder ooit vertelden tijdens mijn jeugd toen we nog in de prins hendriklaan in leidschendam woonden.

zelf ben ik nooit in indonesie geweest en mijn beeld is dus gevormd door de verhalen en foto’s die zorgvuldig bewaard worden door mij en mijn nicht.