Iedere keer in mei/ juni komt die associatie weer en nu bij deze het verhaal. Ik weet het nog goed ik ontdekte onder de douche een zwart puntje op mijn geslachtsdeel en bij nader onderzoek schrok ik mij rot, een teek had zich vastgezogen op een plek waar je hem echt niet wil hebben althans dat was mijn gedachte.

De nimf [stadium 3 na het eitje en de larve] had mijn na een besnijdenis op mijn 16e blootliggende eikel gevonden naar alle waarschijnlijkheid na een kruiptocht via mijn broekspijp . Met alle beperkte middelen die ik had probeerde ik het insect te verwijderen maar zij gaf niet op, want haar levensloop is maar enkele dagen.

Met een deadline van 24 uur als richtlijn moet zij er zo snel mogelijk af om een vervelende borrelia burgdorferi infectie te voorkomen dus dan maar de doktersdienst gebeld. Met schaamte en schroom de telefoniste mijn parasitair euvel uitgelegd. Waarschijnlijk met ingehouden binnenpret: ”Hoe komt die daar nou”? Na overleg mocht ik direct komen dus ik op mijn fiets naar antoniushove waar de avonddokterspost tijdelijk was gevestigd.

In de wachtkamer tussen een enkele botbreuker wachtend in spanning ging uiteindelijk de electrische schuifdeur open en verscheen er een jonge arts/assistente in luchtig zomerjurkje en op redelijk hoge hakken waarschijnlijk opgeroepen of zo. Dat gaat wel heel bijzonder worden dacht ik en toen ik in de behandelkamer arriveerde trof ik een ook niet onaantrekkelijke vrouwelijke arts van het type oosteuropeesch.

ik opende met” ik heb toch een verhaal voor je!” maar de dames waren natuurlijk al ingelicht door de inmiddels schuddenbuikende telefoniste. Ik mocht op de behandeltafel zonder broek en daaronder plaatsnemen, liggend en er werd een grote loeplamp boven mijn kruis gepositioneerd. De arts assistent of arts in opleiding mocht als eerste een poging doen om de vastberaden nimf van mij te scheiden. 2 aantrekkelijke vrouwen die zich ontfermen over je geslachtsdeel, sommige mannen fantaseren hun hele leven hierover!

Ik zag diverse ijzeren gereedschapjes richting mijn jonkheer gaan en zette mij schrap maar door een gebrek aan ervaring met dit soort unieke gevallen brak het lijfje van de nimf van het kopje en was waarschijnlijk op slag dood. Ongeduldig greep de arts in en nam het over want zowel kopje als pootjes moesten er uit vanwege mogelijk infectiegevaar. Dit voelde ik wel en ze riep op een gegeven moment ”gaat het” na wat gekerm en gekreun want het was niet echt een pretje! De vrouwelijke arts kreeg natuurlijk haar associaties naar bepaalde plezierige momenten met haar man of vriend vermoedde ik en gelukkig gaf ze na niet veel langer het sein het is genoeg zo.

Ze concludeerde dat ik naar alle waarschijnlijkheid niet besmet was en de teek die zelfde dag had opgelopen maar adviseerde om mijzelf in de gaten te houden. Opgelucht verliet ik de dokterspost en werd wel voorzichtiger en mij bewust van het risico wat je als hovenier loopt.