Vanochtend was een passende gelegenheid eindelijk daar en heb ik de stap gezet, mijn rentree in de kerk. De intentie was een groeiend spiritueel bewustzijn met als missie de invulling daarvan. Het was spannend hoe ik het zou beleven en natuurlijk mijn verwachtingen. Een eenvoudige eucharistieviering maar toch een bijzondere geworden door het heengaan van Franciscus. Bij binnenkomst werd ik  verrast door de orde en netheid en vooral het licht. Maar de rust en serene sfeer maakte nog het meeste indruk, iets waar ik aan toe was. De Petrus en Paulus is nl. geheel gerestaureerd resulterend in een toename van dat licht. Toch een beetje onwennig met de rituelen en gebruiken maar  verheugd door de jeugdige pastoor die een uitstekend spreker is met een goede intonatie. Na de dienst nog even kennis gemaakt met de vrij nieuwe voorganger en gesproken over de persoon Franciscus en de toename van belangstelling voor de kerk met name bij de jeugd. De geschiedenis herhaalt zich want er lijkt een soort neo romantiek te ontstaan net als tijdens de verlichting toen men de geloofsbeleving ging missen en dus de Romantiek ontstond een stroming in de kunst, muziek en literatuur die mij na aan het hart ligt.