soms gebeuren er dingen die gewoon ff op ”papier” moeten denk ik dan zoals vandaag toen ik bijna met mijn zware 15.000 euro kostende zitmaaier haast een jong schattig konijntje doodreed.

dan had mijn karma dus volledig aan gruzelementen gelegen. het diertje had zich verstopt in het gras onder een geknotte acaciaboom. het feit dat ik extra alert was omdat ik om een obstakel heen moest heeft het diertje waarschijnlijk het leven gered. ik stopte dus net op tijd en wilde mijn telefoon pakken om een fotootje te maken maar daar had ie geen zin in en ging er vandoor. even verderop zag ik dat er een aantal kraaien vlakbij het diertje landden en vast van plan waren een kleine slachting aan te richten maar het kroop onder het antiworteldoek onder een aantal grote grondhopen. konijnen en mollen zijn de dieren dus waar je mee te maken kunt krijgen als je hier op dit terrein het 2 wekelijkse maaiwerk doet.

2 weken geleden kreeg ik het verzoek de mollenklemmen na te kijken die een collega daar had gezet en ja hoor 1 van de klemmen was afgegaan en ik trok hem met dode mol en al uit de grond. het stoffelijk overschot kreeg zijn laatste rustplaats onder de meidoornhaag en de klem werd helaas opnieuw afgesteld en geplaatst. vandaag zag ik dat op die plek geen nieuwe activiteit was geweest.

bakkie gedaan en later gelunched met 2 collegas en op naar deel 2 van de maaidag een zorgcentrum in het pitoreske nootdorp. nou hebben ze daar helaas de vervelende gewoonte om allerlei dingen op het gras te zetten en dan moet je van dat ding af en dan valt hij door de beveiliging uit natuurlijk.

een tijdje geleden alweer stonden er ineens allerlei kunstbloemen op een stalen pin op het gras en ik kon niet anders dan deze een voor een op een andere plek zetten zodat ik mijn werk goed kon doen. vandaag daar weer dus besloot ik eens op de kaartjes te kijken die er aan vastzaten.

er stond een naam, geboortedatum en overlijdensdatum op en toen drong het definitief tot mij door, dit waren natuurlijk de overleden covid patienten want er was een [kleine] uitbraak daar geweest . deze waren dus op” gepaste wijze aan de kant gezet” want ik vermoedde de 1e keer al dat het zoiets moest zijn ook omdat we een keer een gesprek hadden met een aardige man van de technische dienst die vertelde over een gebeurtenis eerder dat jaar. de oudjes staan nu gezellig bij elkaar in een hoekje een aantal langs een losse haag en 2 had ik onder een boom gezet zodat ik er ongestoord langs heen kan maaien.

we schrijven mei 2022 de R is uit de maand en nu was ik daar weer op een vrijdag en ik vond 1 van de bloem op stalen pin oudjes langs een gevel. Het ontroerde mij en de emoties van 2 jaar pandemie werden mij nu een beetje te veel. Ik besloot dit oudje bij de anderen te plaatsen als symbolische daad ter afsluiting van de pandemie, een mooie haast therapeutische handeling………

tuan tuan help ons! verschrikt staat mijn grootvader op vanachter zijn tekentafel en legt de koude lap uit zijn nek naast zich neer.

kom binnen jongen wat is er gebeurd?

de grote aap wil ons bijten en pappie ligt ziek op bed!

mijn grootvader loopt naar een grote afgesloten kast en pakt daaruit een in foudraal bewaard jachtgeweer.

kom jongen wees gerust ik ga met je mee. even later komen de 2 aan bij het huis langs de rivier en vanuit een boom klinkt gekrijs.

het blijkt een grote agressieve makaak te zijn die zich afgezonderd heeft van zijn soortgenoten en uit is op het eten binnenshuis.

na overleg met mammie die zich vreselijk zorgen maakt en het risico op een aanval met alle mogelijke gevolgen van letsel en overdraagbare ziekten besluit mijn grootvader het dier te doden.

dit stukje is een optekening uit de verhalen die mijn vader en moeder ooit vertelden tijdens mijn jeugd toen we nog in de prins hendriklaan in leidschendam woonden.

zelf ben ik nooit in indonesie geweest en mijn beeld is dus gevormd door de verhalen en foto’s die zorgvuldig bewaard worden door mij en mijn nicht.

aan de horizon verschijnd het anglo-amerikaanse slagschip de Fitzier, het nadert europa en de britten staan klaar op de wal.

met aan boord enorme vrieskisten met daarin de potentiele oplossing voor het coronaire ongemak dat het koninkrijk al genoeg heeft geteisterd.

met als wind in de zeilen het eerste wereldsucces dat een farmaceut ooit bereikte met een bijwerking.

het plan is getrokken, de generatie die de kroon haar welvaart schonk zal als eerste groep het verlossende maar expirimentele intraveneuze goud toegedient krijgen.

het wordt spannend, zal de geschiedenis zich herhalen en de farmareus opnieuw de hoofdprijs binnenhalen? immers gaat het om een nieuwe techniek, die ingrijpt in het ”windows van de mens”

zelden werd een vaccin zo snel en grootschalig in stelling gebracht, maar het zal toch niet zo zijn dat de grootvaders opnieuw een verstijving onder de gordel krijgen? of de grootmoeders vanuit hun rollende stoelen opstaan en het bewind van het rusthuis als een soort supergranny’s overnemen?

zal er eerlijk via de tamtam verslag worden gedaan hoe het daar afloopt aan de andere kant van de noordzee of krijgen we te horen dat het zorgprobleem er op een misterieuze wijze is opgelost?

het baart mij in ieder geval zorgen want in january staan wij aan wal om een volgend schip van de ”west indische wereldveroveraars” binnen te zien komen.

is het welkom of krijgt het een schot voor de boeg als waarschuwing voor een mogelijke verborgen agenda die beschreven zou staan in de ”levende zeerollen” van de beoogde nieuwe wereldleider claus schwab van het W.E.F. ?

voetnoot: pfizer ontdekte tijdens de ontwikkeling van een nieuw medicijn tegen angina pectoris [kransslagader vernauwing] een wel heel prettige ”bijkomstigheid” die de geschiedenis zou ingaan als de ruitvormige blauwe erectiepil.

we draaien de weg af en vervolgen in rustig tempo, de auto knarst over het terrein een stofwolk achterlatend.

het is december 1998, in de grootste stad van afrika is men bezig met de voorbereidingen voor het suikerfeest maar ik heb het geluk met een privechauffeur en gids dit wonder der ”klassieke bouwkunde” te mogen bezoeken.

we stoppen voor de ingangszijde en ik moet even zoeken waar de ingang is want de tand des tijds heeft behoorlijk ”geknaagd” aan dit imposante bouwwerk.

Doa blijft beneden wachten als ik met de chauffeur de klim begin over het geimproviseerde trapwerk. het is ramadan zegt ze en ik begrijp dat meteen.

bij de ingang aangekomen begroet ik de bewaker in de bekende jalaba en we krijgen een zaklantaarn aangereikt.

voor het vierkante gat staand bepaal ik hoe ik het beste de afdaling kan beginnen en het wordt voorwaarts. gaande weg wordt het al snel duidelijk dat dat niet bepaald een goede keuze is geweest.

halverwege komt er tot mijn verbazing iemand naar boven en er lijkt een probleem te ontstaan. met  moeite passeren we elkaar en hij legt uit dat ik beter achterwaarts kan afdalen. dit gaat beter, alleen zie je dan niet goed waar je naar toe gaat.

als ik eindelijk het einde van de schacht bereik stap ik in een soort vertrek, maar het is aardedonker zonder meegenomen licht en de chauffeur begint zijn zoektocht naar wat? Hij schijnt op de wand en ik bewonder de precisie waarmee de enorme blokken op elkaar aansluiten, er kan geen ansichtkaart tussen!

we moeten nu een ijzeren trap op om verder te komen en even later zie ik in het licht de sporen van hakwerk in een soort ronde wand. de ruimte waar we staan blijkt het einde van een donker avontuur dat in een ver verleden door of grafrovers of archeologen moet zijn aangegaan. Door de duisternis is het lastig oriënteren en het blijft onduidelijk waar men op uit is geweest.

later las ik in een boek dat we op de mummiekamer hadden gestaan iets waar ik mij een beetje ongemakkelijk bij voelde want…………………….

de rode pyramide van koning snefroe was de eerste echte pyramidevorm en staat samen met de knikpyramide [constructiefout] in dashur, even ten zuiden van cairo.

de meeste toeristen bezoeken natuurlijk die van gizeh maar ik bezocht ook de trappyramide van koning djoser even verderop in sakkara.

daar begint mijn kroniek der geneeskunde want imhoteb was de arts van deze koning en er zijn sporen gevonden van mogelijke eenvoudige hersenoperaties.

ja beste facebookvrienden onze grote inspirator liet het aardse op een gegeven moment wel los toen hij inzag dat je een kind niet eeuwig aan het handje kunt blijven leiden want dat zou hem of haar maar in last laten.
sommigen van jullie zullen zich wellicht laten inspireren door prachtige bijbelse kronieken over de rotsvaste toewijding van petrus of de zoektocht naar verlichting van mijn geestverwant paulus.
deze laatste vond zichzelf in de woestijn nabij damascus geconfronteerd met een dreigende bezegeling van het lot van een overspelige vrouw.
hij toonde de hypocrisie met de legendarische woorden aan de menigte : ”hij die onschuldig is werpe de eerste steen” een prachtige oneliner die nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.
sinds mijn terugkomst uit het land van de eeuwige glimlach ben ik in een cruciale fase beland in het proces van het ”grote loslaten” zoals mijn broeder chris het zo mooi beschreef.
Johannes van patmos briljant neergezet in de film apocalyps door richard more was net als nostradamos een ziener en voorspelde een einde van de wereld.
echter als men de juiste bronnen raadpleegt komt men tot een geheel ander beeld namelijk dat de oplossingen net zo snel komen als de vermeende problemen lijken te ontstaan.
ik bedoel de eerste waterstof auto’s rijden al rond bij onze oosterburen en in china staat het nieuwste stalen paradepaardje der duurzame ontwikkeling al in de startblokken namelijk een heuse magneettrein.
ik kreeg zelfs een mailtje van een of andere beleggingsclub of ik wilde investeren in waterstofvrachtauto’s, nou ja zeg!
wat is nu de moraal van dit korte verhaal zult u wellicht denken, nou die is er eigenlijk niet want de komende pakweg 30 jaar wordt het erop of eronder zo simpel ligt het!
ik zal de aanstaande 6e extinctie of massauitsterving voorspeld door lord richard attenborough niet meer mogen meemaken en de 1e 5 keer dat moeder aarde zichzelf van een ”upgrade” voorzag was ik er ook niet bij en dat is maar goed ook!

ik wens u een behouden ”vlucht”

natuurlijk voelt het een beetje vreemd als je in een bed naar de operatiekamer wordt gereden en je je van te voren in een operatie hemd hebt gehesen, one size fits all!

het is 27 january 2016 tegen 13.00 uur en eindelijk mag ik dan mijn lang verwachte liesbreukoperatie ondergaan.

we gaan eerst naar de ” holding” waar je voorbereid wordt op de ingreep, die term komt uit de luchtvaart want alle wetenschappen beinvloeden elkaar.

infuus in, autobloeddrukmeter om en operatiemuts op ik ben er klaar voor!

we gaan weer rijden in het bed en ik wordt een soort sluis ingereden en het lijkt een beetje op een aflevering van star trek waar ik in terecht ga komen want de schuifdeuren gaan automatisch en geruisloos open alsof ik op de enterprise ben, na de volgende deur kom ik in een van de meest technische werkplekken van de geneeskunde.

dr. smeets verwelkomd mij en ik begin natuurlijk meteen met hem over het prachtvak heelkunde/chirurgie dat de oudste vorm van geneeskunde is maar ik moet wel ff overstappen op de operatietafel. ik bewonder de lamp die voor de belichting van het precisiewerk gaat zorgen, hi tech!

de laatste checklist wordt doorgenomen [ook uit de luchtvaart] en ik praat met de anesthesioloog en dr. bronkhorst stelt  zich daarna voor, en ik wordt afgedekt en ingepakt [mijn bovenlichaam ]want op een o.k. is het maar 18 graden.

op verzoek wordt mijn bovenlichaam  via mijn armen zelfs verwarmd! ik moet toegeven dat ik wel wat nerveus ben want het is nooit leuk als een vrouw het mes[je] in je gaat zetten.

dr. smeets vraagt of ik het bezwaarlijk vind als de radio wordt aangezet. natuurlijk niet als het maar geen hardrock is grap ik.

de anesthesie fase kan beginnen en laagje voor laagje wordt je dan lokaal verdoofd met zon 3 a 4 injecties, de laatste gaaf wel een pijnscheut maar zachte heelmeesters……………….  “prima” zegt dr. smeets” want dan weten we dat je goed verdoofd bent”

dr.smeets leid het team met militaire precisie aan de linkerzijde en dr.bronckhorst aan de rechter die het snij, plaatsings en hechtwerk doet  en ik gezellig kletsen met de anesthesioloog aan het hoofdeind, de 45 minuten verlopen voor hun als een dagelijkse routine.

volgens de dr. liechtenstein methode wordt het implantaatmatje op de buikspier genaaid onder het opgelichte en opzijgevouwen/gesneden buikvlies  met een inkeping rond de zaadleider, ik hoor hoe het matje op maat geknipt wordt.

ik voel alleen wat druk want er wordt gewerkt aan mijn lichaam en op een gegeven moment vraagt dr. smeets of ik even wil hoesten, ter controle vermoed ik of de plaatsing van het matje correct is.

het is een zorgzame 45 minuten met 5 man/vrouw om je heen maar de assistenten zijn alleen tijdens de start en landing erbij om je in en uit te pakken want er zijn nog 5 operatiekamers.

wel indrukwekkend om dit realtime mee te maken zeg ik, ja je hebt wat te vertellen vanavond zegt dr. smeets. ja op facebook grap ik en de anesthesioloog doet er nog een schepje bovenop door voor te stellen om een selfie te maken. lachend besluiten we om dat maar niet te doen en ik bedank het team voor alle goede zorgen.

na dat alle groene doeken zijn verwijderd door de assistenten mag ik weer overstappen op het bed en verlaat door de zelfde sluis de ok op weg naar de vercouver of uitslaapruimtes, maar ik mag na weer een check door naar de afdeling omdat ik onder lokale ben geweest.

ik wacht rustig op mijn lift naar huis en ik loop als laatste de specifieke herstelregels door met de verpleegkundige want nu ben ik aan zet om het weefsel in het operatiegebied de tijd te geven om een sterk geheel te worden met het matje zodat ik weer veilig en verantwoord kan tillen.

1 van de 650 liesbreukers die dit jaar zal worden geholpen verlaat tevreden het MCH bronovo met hoffelijke zorg!

I have some kind of positive relationship with buses normally , but this time i had to wait 90 minutes before i could move 1 inch to the capital to meet our man in bangkok mr. William. he arrived yesterday. Last time i stepped on this ideal form of transport i had to run more than 5 minutes across the platform of mochit from one bus to another in an atmosphere where a fly would drop dead, but not only from the heat!
The city angels were already flying above but sometimes you have the devil walking next to you like murray head sings in his hit from the ’80 s.

The announcements are only in thai here at the northern bus terminal of the largest seasideresort of asia. Beautifull styled korean girls along with the ever eating thai groups and one farang who doesn’t really care about the thunderstorm that’s building up in the east.
Finally on the bus to the city of angels, but nobody knows why it is called so. You could say that the angels were crying because it starts pouring down now as the bus turned to the north pattaya road, Maybe they try to wash away the sin of the city.
After about  1,5 lazy hours we are closing in behind in the usual traffic jams near the airport and i was thinking back to my times in chiang mai when i saw a mummy monk sitting in his glass display forever as he decided to die this way. Was he guided by his guardian angel ? As i write this the bus hostess is drying one of the bus windows because this vehicle is leaking rainwater.
after rain comes sunshine and the palmtrees are freshened up by the tropical shower and the limy soil was soaked by the angeltears.
I’m annoyed by the fact that i need wifi to load my google maps to orientate on the way in thailand and i should have bought a simcard with internet . ” Krun thep” has it all but don’t breath to deep when you walk along sukhumvit road cause you might tumble being a hard man.
We’re heading west now entering sukhumvit road and the landscape of buildings and traffic is getting more dense. And high in the air comes the “concrete snake” that is layed out through the city, the BTS skytrain with huge stations serviced with food and drink stands and even a barbershop at some.
I’m changing bus for  BTS at ekkamai  and try to figure out where to get off to find soi 8.
I guess this was not my lucky afternoon because i got off one stop too far and couldn’t find no soi 8 in this concrete jungle.
After asking a couple of times i started to recognize more  and finally i turned to the left and entered a lively soi with only one alley to the right. A couple of friendly massage girls pointed out the hotel but mr. William was not there.
He could not be far i assumed and when i entered soi 8 again mr. William called me suddenly from a small street restaurant where you can eat for 50 baht.
I took a chair and had some food too and explained him that on the skytrain maps you don’ t see the locations of the sois very clearly.

Native and hopefully sustainable food what can a man want more for that price?
Rice , vegetables and meat from early till late on every corner of this country, what a culture!
Mr. William has come a long way and allready rode a motorbike here when the american troops tried to move the commy ’s from vietnam. after the streetfood and some update’s
He provided me a guided tour along the sukhumvit area and we had a drink at gulliver’s and a look inside thermae coffeeshop where a worldrecordbreaking line up of girls want to contact a farang in a relaxed atmosphere.
In 2007 i stayed at the taipan hotel a couple of bts stops east of soi 23. It was my first time in bangkok and i was curious if those sensational story’s of girls dancing at chrome poles were really true. after a discovery tour including rawhide and the long gun at soi cowboy
It was more or less that you could  find in amsterdam but then in a more relaxed atmosphere and in larger numbers. every  city in the world has his own culture but bangkok you can discover just wearing an apropiate shirt.
It became too late for the last bus back to pattaya and so i checked in at the soi 6 hotel in a room with a fan.
This room was so hot that i had to open the windows but this city never cools down being the hottest capitol in the world.
Luckily i caught some sleep but woke up too late and mr. William allready had breakfast at the cafetaria.
Not my cup of tea this continental breakfast , the thaifood in the street was better and allso that in villa oranje in pattaya where the manager himself cooks a real nice plate every second day.
Mr. William had to arrange a few things before he would come to pattaya and i left for the next bus at ekkamai.
The fair is only 119 baht and takes about 2 hours, jams not included.
I had a real nice cappucino at a small  stand which tasted better than starbucks and i had a conversation with some japanese guys because you meet the whole world in bangkok and pattaya.
On the road back it started pouring again and this time it formed a small flood on one side of the road. But the windows did not leak this time i guess the angels had ran out of tears.
During this busride i dreamed away again and flashbacked to my times in 2007 again when i attended a ‘pussyshow’ at the long gun bar in soi cowboy, founded by this huge cowboy from the u.s.a. during the vietnam war.
When it comes to guns a particular girl was not winchester at all and launched a pealed banana from her vagina across the bar right into the wall behind me.
Hilarious! The bars are not only temples but shooting ranges too 😄
(Inspired by murray head’s ‘ one night in bangkok’) the original story was written in 2006 but lost due to a harddisk crash of my laptop.

als ik langzaam ontwaak ruik ik de scherpe lucht van pepers die gehakt worden en een heerlijke warmte omsluit mij en geeft me het gevoel dat ik echt thuis ben gekomen ondanks de jetlag.
het is in de namiddag en als ik mijn hoofd opricht staat ze in de deuropening te kijken.
klaarwakker wordt ik als ik overweldigd wordt door haar schoonheid, zo mooi heb ik haar nog niet mogen zien.
ze vraagd hoe ik me voel en ik nodig haar uit om op de bedrand te komen zitten.
een betere ontwaking had ik mij niet kunnen wensen denk ik en we praaten wat bij terwijl ik haar hand vast hou.
ik realiseer mij dat het nu eindelijk zover is, mijn eerste ” festival of lights” hier heb ik vele jaren op gewacht.
wat kan er mooier zijn dan al die lichtjes en luchtbalonnen straks in gezelschap van de vrouw waar je je hart aan verloor mijmer ik.
ze verlaat de kamer weer om verder te gaan met de voorbereidingen van de maaltijd.
ik sluit mijn ogen weer en geniet van de stilte en de rust die van dit dorpje uitgaat.

later tijdens het eten is het weer die warme deken van vriendelijkheid waardoor je je echt thuisvoelt hier zover van huis.
de naderende duisternis geeft me een gevoel van spanning en verwachting, hoe zal het in werkelijkheid zijn?

met een mooie glimlach geeft ze me de krathong in mijn handen en ze gebaard me haar te volgen.
het is vrij donker langs het smalle pad richting de rivier want de maan schijnt nog niet volop.
we passeren een prachtig stenen huis maar het lijkt verlaten en het pad wordt nu beter verlicht zodat ik haar goed kan zien en  volgen.
het is een genot om haar te zien lopen, haar vrouwelijke vormen komen goed uit in deze gelegenheidskleding.
we komen aan bij een open plek aan de rand van de rivier, nemen plaats en rustten wat uit.

terwijl ik de rivier afzoek naar de eerste lichtjes van de krathongs maakt ze de onze klaar om te water te worden gelaten en vervolgens geeft ze het  in mijn handen.
na een kort ritueel is het dan zover en met een langzame bewuste beweging geven we het verlichtte vaartuigje aan de rivier.

ik kijk haar aan en ze glimlacht tevreden.
langzaam drijft het  weg want er is nauwelijks beweging in het water.
in de verte zie ik lichtjes van krathongs die andere mensen te water hebben ge laten en ook de eerste kom loys kiezen het luchtruim.

de mistige lucht  boven de rivier  maakt het geheel nog misterieuzer en ik geniet van elk moment.
de maan is nu volledig helder en vol en in het schijnsel  wordt ik overvallen door emoties als ik naar haar kijk.
ze staart over de rivier en lijkt in een soort trance, of is het haar innerlijke rust en vredigheid die mij opvalt?

het valt mij op dat onze krathongs wel erg lang bij elkaar blijven drijven en ik kijk haar een beetje verbaasd aan.
meestal als ik haar aankijk wend ze haar blik verlegen af maar nu niet.
plotseling dringt het tot mij door, ze heeft de krathongs onderling met een touwtje verbonden om daarmee de wens voor een langdurige relatie tot uitdrukking te brengen.

ontroerd neem ik haar in mijn armen en samen kijken we naar het schitterende schouwspel van krathongs, kom loys en het maanlicht.
plotseling voel ik een hand op mijn rechterschouder, het is haar vader en hij neemt plaats naast ons en kijkt mij aan met een wijze blik.
”what do you think of my daughter?” vraagd hij op rustige toon, ik hoef niet lang na te denken en antwoord: ” she is as beautifull as tonight sir ”
een brede glimlach verschijnt op zijn gezicht en vervolgens geniet hij net als ons van deze prachtige momenten aan de rivier………..

krathong=klein vaartuigje in de vorm van een lotus met een lichtje en enkele andere cultuurreligieuze objecten er in.
kom loy= gelukslantaarn van papier met brander

nu de volgende reis naar thailand alweer voor de deur staat blik ik even terug op de voorgaande.
zo’n reis is natuurlijk een aaneenschakeling van gebeurtenissen en voorvallen, maar er is er een die mij  goed is bijgebleven.

ik weet het nog goed ik was mijn oplaadkabel voor mijn mp3 speler vergeten in mijn koffer te stoppen dus ik zocht een oplossing daarvoor want zonder muziek…………….
ik besloot om mijn geluk te beproeven in het bekende tucom electronicawarenhuis aan de south pattaya  road.
ik stapte in de middag op de leen mountainbike en koos vanuit villa oranje de route over soi buakao. het slingerstraatje van noord naar zuid .
op de fiets door het pattayaanse verkeer was best wel een uitdaging voor mij vooral het oversteken van de grote verkeersaders zoals de klang en de tai.
na een succesvolle oversteek van de drukke tai parkeerde ik mijn fiets aan de zijkant van het complex om vervolgens mijn weg te zoeken over de vele etages met evenzoveel artikelen.
na alle etages 1 voor 1 te hebben afgestruind vond ik op de B.G. een echte sony shop het merk van mijn trouwe muziekdrager.
vol goede hoop maakte ik een van de vriendelijke verkoopsters duidelijk wat ik moest hebben, ze hadden eigenlijk net zoveel artikelen liggen als bij ons in een bcc b.v.
maar helaas dat ene kabeltje  niet en natuurlijk vroeg ik of het nog zou binnenkomen of besteld kon worden maar ik kreeg een vaag antwoord wat niet bepaald bevredigend was.
enigzins teleurgesteld verliet ik het complex om koers te zetten naar wat chaimongkon mijn favoriete tempelcomplex  wat ik ieder jaar bezoek vanwege de bijzondere waterpartij.
na de drukte van de  tai is het een oase van rust deze plaats  en ik parkeerde mijn fiets in iets wat op een fietsenstalling leek.
na een wandeling langs de hoofd tempel met de vele klokken kwam ik aan bij de waterpartij. vanaf de rand loopt een soort steiger naar het midden waarop aan het eind een klein tempeltje is gebouwd met sculpturen van de Boeddha en confucius.
ik liep de steiger op en keek aandachtig in het groene water of er iets bijzonders te zien  was want deze vijver bevat grote meervallen en schildpadden.
toen ik wat verder naar het tempeltje liep zag ik tot mijn grote verbazing een monnik zitten vlak aan het water achter het bouwwerkje. hij zat in kleermakerszit en in eerste instantie kon ik niet zien wat hij precies aan het doen was.
nieuwsgierig liep ik verder om een beter zicht te krijgen.
het was een monnik in een oranje pei en naast hem stond een grote schaal met daarop mooi uitgelegd gesneden stukjes fruit.
in zijn rechterhand had hij een soort lange satestok en met deze stok prikte hij de stukjes vast om ze vervolgens een voor een te voeren aan de schildpadden die met hun kopjes boven water kwamen.
het was voor mij een tafereel wat een diepe indruk op mij maakte en ik had behoorlijk spijt dat ik mijn camera niet bij mij had.
ik vroeg mij af of dit ritueel soms een bijzondere betekenis had, het zou best kunnen want dieren hebben in het boeddhisme immers ook een karma. ik besloot  de monnik niet verder te storen bij zijn ritueel want hij had op een gegeven moment door dat ik stond te kijken.
na nog wat rond te hebben gekeken op het complex hield ik het voor gezien maar de teleurstelling van het kabeltje was ruimschoots goedgemaakt!